Al vijftien jaar zorgt Michel Spreutels er met zijn goed humeur en warme persoonlijkheid voor dat bewoners en bezoekers zich welkom voelen.
Hoe ben je in ons woonzorgcentrum terechtgekomen als vrijwilliger?
Eigenlijk dankzij mijn dochter Véronique, die hier vroeger hoofdverpleegkundige werkte. Ik kwam vaak langs en op een dag vroeg iemand of ik wou helpen. Dat was zo’n vijftien jaar geleden, sindsdien ben ik niet meer weggegaan.
Wat doe je precies als vrijwilliger?
Je vindt me meestal in de cafetaria. Ik serveer drankjes, maak een praatje en zorg vooral voor een gezellige sfeer. Een grapje hier, een luisterend oor daar maakt het voor mij en de bewoners prettig.
Waarom zou jij anderen aanraden om vrijwilliger te worden?
Ik haal er echt plezier uit. Je doet iets goeds voor anderen en krijgt er dankbaarheid en vriendschap voor in de plaats. De bewoners, zonder twijfel, zijn mijn grootste drijfveer. Hun glimlach en warmte doen echt deugd. De kleine dingen maken voor hen vaak een groot verschil. En eerlijk: het is ook gewoon leuk!
Wat geeft je energie om door te gaan?
Het is vooral de dankbaarheid die me blijft motiveren. Je voelt dat je aanwezigheid deugd doet en dat geeft mij op mijn beurt energie. Daarnaast haal ik veel kracht uit de gezellige drukte in de cafetaria, de spontane babbels en het gevoel dat je deel uitmaakt van het dagelijks leven hier.
Heb je een speciale herinnering?
De opening van de nieuwe cafetaria blijft me bij. Iedereen was blij, er hing zo’n positieve sfeer. Ook de kaas- en wijnavonden waren telkens topmomenten.
